Nα πεθάνω τώρα...;

Ή να το αφήσω για μετά;;;

Ο πρώτος νες

Και ο δεύτερος μην σου πω. Έτσι πάνε αυτά.

Μόλις μου φώτισε, ότι κωδικοποιημένα λέει κανείς πράγματα που δεν λέγονται ευθέως. Δεν υπάρχει ευθέως ορισμένες φορές. Το ήξερα, μάλλον. Αλλά τώρα το νοιώθω καλύτερα.

Ακούω αυτό το καταπληκτικό - καταπληκτικό σάουντρακ 
ζωγραφίζω αυτά τα σαφώς θριλερικά πράγματα

και νοιώθω καλύτερα από ποτέ.

Τυχαίο;

Επισκεφτείτε μας!

Un macaco senzastoria

Που λέτε, τα τζιτζίκια οργιάζουν ακόμα, ακόμα κάνει ζέστη και στο σχεδόν-προάστιο-εδώ οι ελεγκτές γράφουν στα λεωφορεία ανυπεράσπιστους κατοίκους που μπαίνουν για δυο στάσεις στο λεωφορείο, χωρίς εισιτήριο, αφού όλοι οι περιπτεράδες της γειτονιάς είναι κλειστοί. Και φτάνεις στην αγορά τρέμοντας απ' τα νεύρα και νεαροί και νεαρές βγαίνουν από το υπερ-καφέ-εστιατόριο-πισινάτο με βρεγμένα μαλλιά. Δίπλα στα σούπερ μάρκετ και τα χόντος. Αχ Αθήνα με τα κάλλη σου. Αχ.

Και πρέπει να δουλέψεις δύο βραδιές για να βγάλεις το πρόστιμο. Και ξέχασες ότι είναι η γιορτή του σήμερα και το δώρο είναι βιαστικό και ανεπαρκές συναισθηματικά.

Τί να κάνεις; Τί να πεις; Πάω να ζωγραφίσω.

Αχ βαχ Αυγουστιάτικα

. . . . . . . . . . . . . . . . . . .Τίτλος :

                                               

                                                ''άι-ουιλ-μπι-δερ-σουν''

                                                               ,

                                                       

                                                           μπάι μι. 

                                

                                        

                                            Φωτογραφίες του Cy Towmbly 

                                                               :

                                    ένας από τους σημαντικότερους ζωγράφους 

                                        του αιώνα, ο οποίος "έφυγε" πρόσφατα.

...

...

...

Και συνεχίζουμε το πρόγραμμά μας

με

Έλλη  Λαμπέτη

μα δεν είναι 

πανέμορφη;

αναρωτιέμαι

αν 

η τέχνη έχει τελικά κάποιο ρόλο 

''λύσης''

,

στις μέρες μας

Πριν πολλά χρόνια..

..ήμουν σε αυτή την κατάσταση, ουδετερότητας.
Δεν ήξερα τίποτα, μιλούσα με πολλούς, πολλοί ανησυχούσαν για 'μένα, δεν είχα στόχους, λέγανε.
Και ήταν καλοκαίρι και πήγα για μπάνιο με έναν φίλο μου, τον Α. 'Ετυχε και ήμασταν οι δυο μας, μάλλον δε θα μπορούσε άλλος από την παρέα. Και σαν σοβαρό παιδί που είναι με ρώτησε σε ποιά κατεύθυνση θα πήγαινα, ξεκινούσε η δευτέρα λυκείου, σε ποιά σχολή θα στόχευα. Του μίλησα ειλικρινά, ότι δεν με ένοιαζε, ότι θα περνούσα όπου θέλανε και αποφασίζανε οι γονείς μου. Και όταν θα τελείωνα τη σχολή θα ανέβαινα σε ένα βουνό να ζωγραφίζω.

''Και γιατί δεν πας στην καλών τεχνών;'', με ρωτάει. Και καθάρισαν όλα τα σύννεφα. Δεν θυμάμαι αν ήξερα καν για τη σχολή αυτή, επαρχεία ήμασταν, θα είχα ακούσει αλλά δεν το είχα σκεφτεί ποτέ. Μετά από λίγο ήρθαν οι δικοί μου να με πάρουν με το αμάξι. Άνοιξα τη πόρτα, μπήκα μέσα και τους ανακοίνωσα: θα πάω στην καλών τεχνών. Ένα χρόνο και δυο μήνες αργότερα είχα περάσει.

Προσπαθώ λοιπόν να φανταστώ τί θέλω να κάνω, όχι άμεσα, αργότερα, μήπως και έρθει πάλι η αναλαμπή. Τί σκατά θέλω να κάνω; Γιατί έχω βαλτώσει έτσι; Πάλι όλοι ανησυχούν με την αδράνειά μου, πάλι τίποτα δεν έχει νόημα, πάλι είμαι χαμένη και δεν ξέρω από πού είναι η έξοδος.

Δουλειά, ναι, θέλω να έχω τα δικά μου λεφτά. Ζωγραφική, ναι, την αγαπώ. Αλλά δεν ξέρω τί θέλω να κάνω. Πού είναι η καλή μου νεράιδα; Όχι να με μεταμορφώσει σε πριγκίπισσα (με δουλειά στη προκειμένη περίπτωση) αλλά να μου δείξει τί στα κομμάτια θέλω.