Πορτραίτο παιδακίου

Η στέκα μου προκαλεί πονοκέφαλο. Το ίδιο και ο καλύτερός μου φίλος. Έχω πολλά πιάτα άπλυτα, πολλά ψυχολογικά άπλυτα, πού είναι οι φίλοι οι πολλοί να βάλουνε μπουγάδα; Η ποίησή σας κύριε Καρούζο είναι όχι δύσκολη μα αρσενική σαν δύσκολη, καταλάβατε; Μου αρέσει πάντως που απευθύνεστε στον αναγνώστη. Όπως και να είναι είναι συντροφιά και τροφοδοσία ένα καλό ανάγνωσμα.

Όπως μια καλή ταινία.

Κανείς δεν είναι καλά, όλοι κάτι έχουν. Κι αυτοί που δεν έχουν συνήθως μου σπάνε τα νεύρα με την απάθεια τους, χαχαχα.

Επιστροφή

Μας πόζαρε και έβαλε το σιντί να παίζει.

Πολύ μου άρεσε. Όπως λέγαμε με τον Γ. μερικά τραγούδια είναι ειδικά για ορισμένες περιπτώσεις - ενέργειες. Έτσι ζωγραφίζοντας μερικά κομμάτια είναι ιδανικά. 

Φαντάζομαι τα πρώτα ζευγαρώματα των ανθρώπων. Όταν δεν είχανε στάσεις και πορνό. Πόσο ενστικτώδες είναι αυτό το αίσθημα. Πώς ξέρανε πώς να το κάνουνε και τώρα χρειάζεται κανείς βιβλιογραφία/πορνογραφία; Πόσο εκμεταλλεύονται οι εταιρίες πορνό αυτή την ανάγκη;

Επιστροφή παιδιά, επιστροφή.

Nα πεθάνω τώρα...;

Ή να το αφήσω για μετά;;;

Ο πρώτος νες

Και ο δεύτερος μην σου πω. Έτσι πάνε αυτά.

Μόλις μου φώτισε, ότι κωδικοποιημένα λέει κανείς πράγματα που δεν λέγονται ευθέως. Δεν υπάρχει ευθέως ορισμένες φορές. Το ήξερα, μάλλον. Αλλά τώρα το νοιώθω καλύτερα.

Ακούω αυτό το καταπληκτικό - καταπληκτικό σάουντρακ 
ζωγραφίζω αυτά τα σαφώς θριλερικά πράγματα

και νοιώθω καλύτερα από ποτέ.

Τυχαίο;

Επισκεφτείτε μας!

Un macaco senzastoria

Που λέτε, τα τζιτζίκια οργιάζουν ακόμα, ακόμα κάνει ζέστη και στο σχεδόν-προάστιο-εδώ οι ελεγκτές γράφουν στα λεωφορεία ανυπεράσπιστους κατοίκους που μπαίνουν για δυο στάσεις στο λεωφορείο, χωρίς εισιτήριο, αφού όλοι οι περιπτεράδες της γειτονιάς είναι κλειστοί. Και φτάνεις στην αγορά τρέμοντας απ' τα νεύρα και νεαροί και νεαρές βγαίνουν από το υπερ-καφέ-εστιατόριο-πισινάτο με βρεγμένα μαλλιά. Δίπλα στα σούπερ μάρκετ και τα χόντος. Αχ Αθήνα με τα κάλλη σου. Αχ.

Και πρέπει να δουλέψεις δύο βραδιές για να βγάλεις το πρόστιμο. Και ξέχασες ότι είναι η γιορτή του σήμερα και το δώρο είναι βιαστικό και ανεπαρκές συναισθηματικά.

Τί να κάνεις; Τί να πεις; Πάω να ζωγραφίσω.

Αχ βαχ Αυγουστιάτικα