Ε-ε-έρχεται!

Εκτέλεσα τα ''οικογενεικώς'' εις την Θεσσαλονίκην, την Κέρκυραν, και το κρύο Μέτσοβον, ήταν πάρα πολύ ωραία, όλα όπως τα φανταζόμουν ακριβώς - δε πήγα τελικά Τρίκαλα στο φίλο μου τον Τ., γύρισα με ένα σωρό φαγητά -γιαγιά masterchef- ώστε να συνεχίσω να παχαίνω και στο νέο έτος, να μη ρέψει το ''παιδί''.

Μετά από τρελό πονοκεφάλιασμα και ταλαιπωρία στην επιστροφή, πίσω εδώ βρήκα -ευτυχώς- την αναμενόμενη υποδοχή: λίγο αμήχανα τη πρώτη ώρα και μετά ρολόι, πολλά άπλυτα πιάτα και χουχούλιασμα. Ξύπνια εδώ και ώρες στη μικρή φωλιά, δε με χωρεί ο τόπος και στριφογυρίζω. Πίνω καφέ και διάλεξα παστίτσιο το οποίον εβρίσκεται εις την κατάστασιν του ξεπαγώνειν προς καταβροχθισμόν. Το μικρό μου κοιμάται και κοιμάται και αγνοεί κάθε είδους τηλεφώνημα, κουδούνι για κάλαντα και παντός τύπου αγκαλιές με σκοπό την αφύπνιση, οπότε πάω για καφέ- πώς αλλιώς και καλύτερα να αποχαιρετήσεις τη χρονιά παρά με πολύ γέλιο και παιχνίδι; Αν έχει μονόπολη πάλι θα χάσω, αλλά θα πάρω το αίμα μου πίσω στο σκάκι!

Απολογισμός: η δεκαετία των είκοσι περνάει νεράκι, ευτυχώς το νεράκι αυτό ξεπλένει χρόνο με το χρόνο κόμπλεξ, φόβους, κατάλοιπα, ανασφάλειες και αναστολές, νομίζω ότι μαθαίνω ν' αγαπώ σιγά- σιγά, δε θέλει ένταση και πυροτεχνήματα αλλά κατανόηση και αποδοχή των λαθών εμού του ιδίου. Έτσι οι φίλοι γλυκαίνουν και μένουν και οι γονείς δεν είναι τέρατα και κυρίως εγώ δε νοιώθω τέρας, συνεπώς δε πρήζω (εντάξει, όχι τόσο!) την αυτού μεγαλειότης πρίγκιπα. Ο ιδανικός κόσμος όπου όλοι πρέπει να είναι κάπως - σύμφωνα με μένα, άρα εγώ είμαι η γαμάω - δεν υπάρχει και καλύτερα. Ωστόσο, στην άλλη όψη του νομίσματος, όσο ελευθερώνεσαι, τόσο νοιώθεις πως πρέπει να φροντίσεις εσύ τον άνθρωπο - εαυτός και δε ξέρεις από πού ν' αρχίσεις. Τί σκατά θέλει πια; Ο ιδανικός κόσμος που λέγαμε; Τον κρατάω για κάτι, που αφορά μόνο εμένα και ταυτόχρονα όλους. Ίδωμεν....!

Φεύγω..

...για λίγες μέρες. Συγγενείς, φαγητό, βόλτες και προφίλ επιτυχημένης και πολυάσχολης- καθόλου μίζερης και προβληματισμένης κόρης-ανιψιάς-εγγονής-αδερφής-ξαδέρφης στο ΟΝ.

Πλάκα θα' χει. Δε μπορούσα να ξεκολλήσω από το σπίτι του, φορούσε και μια γαλάζια μπλούζα που του πήγαινε πολύ. Αλλά είναι οι πρώτες διακοπές που  φεύγω και δε νοιώθω διόλου ξελαφρωμένη, που δεν έχω τίποτα να με βαραίνει και να θέλω να πάω κάπου και να αφήσω το βάρος πίσω μου με την ελπίδα να μη το βρω γυρίζοντας. Κι αυτό με χαροποιεί ιδιαιτέρως.

Θα βοηθήσω στο μαγείρεμα, θα παίξω playstation με τον μικρό- που δεν είναι πια και τόσο μικρός, θα αμπελοφιλοσοφήσω με τον παππού για τη ζωή και τους κινδύνους, θα καπνίζω κρυφά από τους παππούδες με το θείο και το μπαμπά, θα δω αν ο μικρός μου αδερφός από ενάμιση κεφάλι με περνάει δύο και αν έχει περισσότερα μούσια, θα δούμε μαζί anime, θα κάνουμε βόλτες με τη μαμά στα μαγαζιά και θα θυμηθώ ότι θέλω ν' αγοράσω όλο το Βόσπορο αλλά έχω τρύπια τσέπη, ελπίζω να πάμε για καμιά αγορά δώρου για κάποιον- δεν έχει σημασία για ποιόν αγοράζεις, είναι απλά τέλειο να διαλέγεις και να παίρνεις κάτι ωραίο!

Ευελπιστώ σε καμιά εξόρμηση χιονάτη, πάντα κάπου πηγαίνουμε με το μεγάλο αμάξι του θείου. Ίσως βγω και με το ρεμάλι, τον μεγάλο μου ξάδερφο, που αγαπώ περισσότερο απ' όλους αλλά είναι ζαβό.
Κάλαντα δε λέω πια, το έχω κόψει.

Εμπρός λοιπόν καλή μου βαλίντζα! (Ετοιμάσου μόνη σου!)

Κρατιόμουν

πολύ καιρό να μη βάλλω τη φωτογραφία αυτή

αλλά δε μπορώ πλέον, νισάφι!

Ας μου πει κάποιος, τί συμβαίνει εκεί μέσα (δεν εννοώ τη φωτογραφία, αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι μπορεί να τεθεί και κάπως έτσι!), βλέπουμε μύτες μάτια και μαλλιά αλλά τί συνδέει τη θετική σκέψη με την αρνητική, τί είναι το όριο, πότε ξεπερνάει κανείς τα όρια του, πότε ξεπερνάει τα όρια του άλλου;

Εννοώ, νομίζεις ότι όλα τα κάνεις μια χαρά, ότι και ο άλλος είναι μια χαρά, ότι και οι άλλοι είναι μια χαρά, ο γκόμενος, οι φίλοι σου, οι γονείς σου, οι γνωστοί σου. Για να διαπιστώσεις ξαφνικά και μια ωραία πρωία ότι δεν είναι καθόλου έτσι, ότι πάλι κάτι μαζεύτηκε, εκεί που δε το κατάλαβες, έχει μαζευτεί ο θάνατος ο ίδιος (και όχι σε καρτούν) μέσα σου και καθρεφτίζεται σε όποιον κι αν κοιτάς.

Ή το ξέρεις κατά βάθος ότι κάτι δε κάνεις σωστά. Αλλά νομίζεις ότι σε παίρνει ακόμα. Ότι είσαι μικρή, ότι έχεις χρόνο, στιγμές, φίλους, ταλέντο, λεφτά, ζεστασιά και κυρίως την ισορροπία σου. Όχι σε αφθονία, εννοώ σε κάλυψη, σε απόθεμα, σε πλάτη, σε ένα κάποιο στοκ που σου εξασφαλίζει την επιβίωση.

Δε ξέρω αν είναι του ...... ο χαβάς, αλλά πολλές φορές από εκεί ξεκινάει το πρόβλημα, εκεί φαίνεται - εξού και η φωτό. Δε μπορώ να μη το πω, θα σκάσω, θα το φωνάξω. Μάλλον και οι γυναίκες έχουν... δύο κεφάλια, γιατί δεν εξηγείται αλλιώς, το πώς συνδέεται το κάτω με το χάος και τη καταστροφή, τον ενθουσιασμό του να κάνεις ''κωλοτούμπες'' και χιλιόμετρα, ακροβατικά και ο νους δε βάζει πόσες υποχωρήσεις. Ένας εαυτός που ποτέ δεν έχεις φανταστεί για τον εαυτό σου, τί μπορείς να κάνεις, πόσο τρελά πράγματα μπορείς να σκεφτείς, σε μια κλίμακα από τη κορυφή του βουνού Το Μεγάλο Μέλι Έβερεστ μέχρι το και-γω-δε-ξέρω απάνθρωπο παρανόημα. Εκτός αν συμβαίνει μόνο σε μένα και πρέπει να ψάξω τα ηλέκτριά μου (γιου νόου, οιδιπόδειο..απ' την άλλη).

Ποιές και πού είναι αυτές οι γραμμές ποιανού τρένου που τα συνδέει, τα δύο άκρα, σε έναν άνθρωπο;

Τί είναι αυτό που σε κάνει να χάνεις τον έλεγχο; Επί της ουσίας; Δε διάβαζες πολύ όταν ήσουν μικρός τα μαθήματά σου; Δε κυνηγάς τα όνειρά σου και σου φταίνε όλα; Δε μπορώ να συμπαιράνω.

καλημέρα!

Είναι γεγονός, ξύπνησα νωρίς!

Γιο γ' ύπνοζμ...

(σε μετάφραση : ο ύπνος μου) ...εξακολουθεί να μου λέει ότι τα πράγματα δεν είναι πολύ καλά. Εντάξει, εντάξει, το καταλάβαμε!!! Μέσατζ ντιλίβερντ, στοπ φάιριν, λευκό φανελάκι στηριγμένο σε ξυλάκι - το ανεμίζω!

Πιάνω δουλειά, να εξευμενίσω το ''κακό'', να ησυχάσει η κεφάλα μου. Θέλει δουλειά πολύ που λέει και το τραγούδι (τραζίκ, άι νόου, αλλά ταίριαζε), σηκώνουμε τα μανίκια λοιπόν και κο-λυμπάμε, κο-λυμπάμε.

Δεν έχω κάτι άλλο βαθυστόχαστο να πω. Δε με βλέπω να παίρνω σε κανέναν δώρο φέτος τις γιορτές, τσάμπα η δισέλιδη μεταμεσονύκτια λίστα, δε πειράζει, ήταν ωραία εμπειρία, η σκέψη μετράει και άλλα τέτοια.

Είμαι άρρωστη..

..και δεν εννοώ μεταφορικά. Δεν έχει πλάκα να είσαι άρρωστος, ειδικά αν δεν έχεις κάποιον να σε νταντεύει συνέχεια και να του γκρινιάζεις κάτω απ' τα σκεπάσματα. Δε ξέρω τί έχω ακριβώς, πολλά μαζί, τη μία είμαι καλύτερα, την άλλη στιγμή χάλια. Φυσικά το έτερον ήμισυ αρκείται σε τηλεφωνική φροντίδα, αχ- αχ- αχ, εγώ και οι επιλογές μου. Ιτς φαρ μορ κομπλικέιτεντ, οφ κορς, αλλά είπαμε, είμαι γκρινιάρα, θέλω τη μαμά μου και τέτοια.

Να είχα πολλά πολλά επιτραπέζια και φίλους με ανοσία, εγώ κάτω απ' τα παπλώματα, να παίζουμε.

    

Πάω να συμπληρώσω ύπνο.

Το _

δεν είναι ούτε έτσι

ούτε έτσι.

Αλλά έτσι.